၁၂ရက္၊ဒီဇင္ဘာလ၊၂၀၀၉ ေန႔လည္ ၂း၀၀
အားလံုးသိၿပီးသားျဖစ္သလို အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတဲ့ ကိုႀကီးရဲ႕ ေရတြင္းအလႈကေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆံုးသြားျပန္ပါၿပီ။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဝမ္းေျမာက္ၾကရသလို ေမွ်ာ္မွန္းထားတာထက္လဲ ပိုၿပီးေတာ့ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္ ။ စက္ေရတြင္းေလးကေရကို ေမာင္းထုတ္လိုက္လို႔ ေရထြက္လာတာကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရြာသူရြာသားေတြ အလုအယက္ ေရဝိုင္းခပ္ၾကတဲ့ျမင္ကြင္းက အလႈရွင္မ်ားေရာ ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးသူမ်ားအားလံုးရင္ထဲကို ပီတိေတြစီးဆင္းသြားၿပီး မ်က္ႏွာမွာ ဖံုးဖိမရတဲ့အၿပံဳးေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ ဘယ္သူမွျငင္းမရေအာင္ပါပဲ။
အခ်ိန္တို ရက္တိုတိုအတြင္းမွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ဒီစက္ေရတြင္းေလးကို "နတ္တို႔ဖန္ ေရကန္အသင့္ၾကာအသင့္" လို႔ တင္စားရမေလာက္ေအာင္ပါပဲ။
ေရစက္ေမာင္းသံ၊စက္ေရတြင္းက ေမာင္းထြက္လို႔က်လာတဲ့ေရသံ နဲ႔ အလႈရွင္ကိုႀကီး တို႔ရဲ႕ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝသံေတြဟာ ဦးဇင္းနားထဲ အခုထိ ပဲ့တင္ထပ္ေနဆဲပါ။
စက္ေရတြင္းထဲက ထြက္က်လာတဲ့ၾကည္လင္သန္႔စင္တဲ့ ေရၾကည္ေရေအးေတြကိုျမင္ေတာ့မွပဲ
ဦးဇင္းရင္ထဲမွာလဲၿငိမ္းေအးၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ်သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။
ေၾသာ္ .. ေမ့ေတာ့မလို႔ မနက္ျဖန္ စာေရးဆရာေဇာ္ခိုင္ဦး၊ ဆရာမေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)၊ ဆရာ ဦးဘုန္း(ဓါတု) တို႔ရဲ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲနဲ႔ ညေနခင္း ပိုင္းမွာ အလႈရွင္ ကိုၿဖိဳးနဲ႔ ကိုထက္တို႔ရဲ႕ ရပ္ကြက္လံုးကၽြတ္ မီးခိုးတိတ္ ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး အလႈပြဲႀကီး က်န္ေသးတာပဲ ။ ဒီပြဲမွာလဲ ကိုႀကီးတို႔ အတူတူ ပါဝင္ဖို႔ ဦးဇင္းလိုက္လံေဆာင္ရြက္ေပးရဦးမွာပဲ။
ဒီညလဲ ဦးဥာဏဝရ(သီတဂူ)ကို တရားေရေအး တိုက္ေကၽြးေပးဖို႔ ပင့္ဖိတ္ထားတာက်န္ေသးတာပဲကိုး။ အင္း …….. ေဆာင္ရြက္စရာေတြ က်န္ေသးတာပါလား။
ေစာေစာနက ခ်မိတဲ့သက္ျပင္းေလးကိုေတာင္ ျပန္သိမ္းခ်င္သလို ျဖစ္မိတယ္။
၁၂ရက္၊ဒီဇင္ဘာလ၊၂၀၀၉ ညခင္း ၈း၃၀
ဓမၼတန္ဖိုး
တန္ဖိုးရွိလိုက္တာပါကလား။ ဓမၼရဲ႕တန္ဖိုး။ အဖဘုရားေဟာၾကားခဲ့တဲ့ မြန္ျမတ္လွတဲ့တရားဓမၼ ရဲ႕တန္ဖုိးကို တရားနဲ႔အေနေဝးေနရတဲ့ ေက်းရြာပရိသတ္ေတြအေပၚ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဟာေျပာေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ဥာဏဝရ …
ေရွ႕ဆံုးတန္းကေန ေလးေလးနက္နက္အာရံုျပဳ နားေထာင္ေနတဲ့ ကိုႀကီးနဲ႔တကြေသာ အလႈရွင္အေပါင္း ....
ဒီျမင္ကြင္းႏွစ္ခုအၾကားမွာ ဦးဇင္းမ်က္လံုးထဲဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ဘုရားရွင္ တရားေဟာၾကားတာကို ေလးေလးနက္နက္ နာယူေနတဲ့ အနာထပိဏ္ သူေဌးႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာမိသေယာင္ ……
၁၃ရက္၊ဒီဇင္ဘာလ၊၂၀၀၉ မနက္ခင္း ၁၀း၀၀
ဆရာဦးဘုန္း(ဓါတု) - ေရအိုင္ထဲကဖား
ဆရာေဇာ္ခုိုင္ဦး - စာနာလမင္း
ဆရာမေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) - ဘယ္လိုေလွ်ာက္ၾကမလဲ
ကိုသစ္ကို - သန္႔ေလးသန္႔ပညာေပး
ညီလေရာင္ - သားဆက္ျခားပညာေပး
အသီးသီး သက္ဆိုင္ရာေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ ေဟာေျပာသြားလိုက္တာ အားရပါးရရွိလွတယ္
ဆရာဦးဘုန္း(ဓါတု) ရဲ႕ ေရအိုင္ထဲကဖား ေဟာေျပာသြားတာေလးနားေထာင္ရင္း ဦးဇင္းကိုယ္တုိင္ စိတ္ထဲမယ္ တက္ၾကြအားရသလို ခံစားလာရတယ္
ဆရာေဇာ္ခိုင္ဦးကလဲ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုကို သူ႔ရဲ႕ ေဝဒနာနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ေဟာေျပာသြားတာ တကယ္ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ
ဆရာမေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) ေဟာေျပာအၿပီးမွာ စာတတ္ခ်င္စိတ္အားႀကီးလို႔ အေရာင္ တလက္လက္ ထေနတဲ့ ေရွ႕ဆံုးတန္းက ကေလးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြကို ဦးဇင္း လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ ဆရာမက စကားအဆံုးမွာ "ျမရတနာ" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ ရြတ္ျပခဲ့တယ္
ကိုသစ္ကိုကေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္ အေျခခံ လက္သန္႔ရမယ္ က စလို႔ သန္႔ေလးသန္႔အေၾကာင္းကို ရြာသားေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးခဲ့တယ္။
သူလဲ "ငါဟာ အႏူပါ ဒါေပမယ့္" ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးနဲ႔ သူ႔စကားကို အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္
ညီလေရာင္ကေတာ့ သားဆက္ျခားပညာေပးကို ဟာသေလးေတြနဲ႔ ေႏွာေႏွာၿပီးေျပာသြားလိုက္တာ တရြာလံုးကို ပြဲက်လို႔ သူ႔ေဟာေျပာခ်က္မွာ နားေထာင္သူေတြ အားလံုး စိတ္ပါဝင္စား အရွိဆံုးပဲ။
အဆံုးပိတ္မွာ အားလံုးကို ကံစမ္းမဲေဖာက္ေပးၿပီးေတာ့ ေဟာေျပာပြဲကို သိမ္းခဲ့တယ္။
ဦးဇင္းကေတာ့ အစီအစဥ္ေတြေၾကျငာေပးေနရတာနဲ႔တင္ ဘာမွ မေဟာေျပာျဖစ္လိုက္ပါဘူးေလ။ ဆရာ၊ဆရာမေတြ ေဟာတာနဲ႔တင္ျပည့္စံုလွပါၿပီ ဦးဇင္း စိတ္ထဲမွာ့ ဒီပြဲေလး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ၿပီးဆံုးသြားဖို႔ပဲ ေလာေနမိတယ္။
ဦးဇင္းေျပာသြားတဲ့ထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ေဟာေျပာတာ က်န္ေနခဲ့တယ္ ။ သူေဟာသြားတာ .. သူေဟာသြားတယ္ ဆိုတာထက္ သူေျပာသြားတာ ဆိုပိုမွန္မယ္ .. အရိုးသားဆံုး နဲ႔ အပြင့္လင္းဆံုး ဝန္ခံသြားတဲ့ သူ႔စကားမွာ ဦးဇင္းကိုယ္တိုင္ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာျဖစ္ရသလို သာဓုလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခၚမိတယ္။
"က်ေနာ္ စကာၤပူေရာက္စက စကာၤပူေငြ တစ္က်ပ္ မတတ္ႏိုင္လို႔ အိမ္သာထဲက ေရကို ေရဗူးထဲျဖည့္ေသာက္ခဲ့ရပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီရပ္ကြက္ က ျပည္သူအမ်ား က်ေနာ့္လိုအျဖစ္မ်ိဳးမႀကံဳရေစ့ေအာင္ က်ေနာ္ ဒီေရတြင္းကို လႈဒါန္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။"
၁၃ရက္၊ဒီဇင္ဘာလ၊၂၀၀၉ ညေနခင္း ၄း၀၀
ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး ေမာင္းတီးၿပီး လႈတတ္တဲ့ ဦးဇင္းတို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လွပတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကို ဒီညေနမွာ ျမင္လိုက္ရျပန္ၿပီေလ။
အလႈရွင္ကေတာ့ ကိုၿဖိဳးနဲ႔ကိုထက္ ဆိုေပမယ့္ အားလံုးက ေရတြင္းအလႈမွာ ညီရင္းအကိုေတြကလိုျဖစ္ေနၾကေတာ့ ဝုိင္းၾကဝန္းၾကနဲ႔ ရပ္ကြက္သူရပ္ကြက္သားေတြေတာင္ အလႈရွင္ ဘယ္သူဆိုတာ မ်က္ေစ့ လည္သြားၾကတယ္။
ဝက္သားတံုးေတြကလဲ တကယ့္ကို ႀကီးႀကီး၊ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ကလဲ အအီေျပ၊ အာဟာရျပည့္ ပဲႏွပ္နဲ႔ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ စားေနၾကတဲ့ ရပ္ကြက္သူရပ္ကြက္သားေတြကိုၾကည့္လိုက္ ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းတင္လိုက္နဲ႔ ဦးဇင္းလဲ အေတာ္ ပင္ပန္းသြားတယ္၊
လူေတြကလဲ စားလိုက္ၾကတာရယ္ေလ တကယ့္ကို အားရပါးရပဲ ။ အခု စာဖတ္ေနတဲ့ ဒကာ/ဒကာမ ကို တကယ့္ ကို ျမင္ေစ့ခ်င္မိတယ္ ။ အလႈရွင္ေတြက ရပ္ကြက္သူရပ္ကြက္သားေေတြအေပၚ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနာက္လုိက္ေျပာင္လိုက္နဲ႔ စားၾကေသာက္ၾက ထမင္းေတြထည့္ေပးလိုက္ ဟင္းေတြ လိုက္ျဖည့္ေပးလိုက္နဲ႔ ဝမ္းေျမာက္စရာပါပဲ။
ေၾသာ္ .. ၾကင္နာတတ္သူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ လူတိုင္းအတြက္ အလွဆံုး ထားတတ္ၾကတယ္ ဆိုတာ ဦးဇင္း လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။
